علی عزیزم آسوده بخواب ‘ تا قیامت ‘ تا روزی دوباره در کناره هم باشیم و آرام به روزگاره بد که تورا از ما گرفت با هم بخندیم...    دوستت دارم و همیشه در یاد و قلبم خواهی ماند...

 

 

      انا لله و انا الیه راجعون  .... همه از خداییم و به سوی خدا میرویم.

 

نظرات ()

 

 

نمیدانم چرا چشمانم گاهی بی اختیار خیس می شوند

می گویند حساسیت فصلی است

آری من به فصل فصل این دنیای بی تو حساسم…..

چون چشمی که برای رفتن یار خیس نشود اشک دیگر برای چیست؟؟؟؟

 

نظرات ()

 

 

 

 

همــــه ی حـــــادثـه هـــای                 بـــاورم میـگــن تـو بــودی

اونکـه تویـه مـاه می خندیـد                شعـــرامـو تــو می سرودی

 

چی می ارزه پیشه چشمات                 همــــه دنـیـام پیــشـکـش تو

می سوزونه غصـــه هـامـو                هـــــرم گـــرم خــواهش تو

 

غم و اشک و غصه و درد                 همـتـون بــریــد بمـــیـریـد

وقـتـی حتـی قــد یک شــب                 بــه دلـــم امــون نمیــدیـــد

 

کـی میـگــه عمــر دقــایــق                 پیـش چشمات بی شکوهه؟

عمــــر ایـــن دقــایــق مـن                  بــــا تــو قــد عمـــر نوحـه

 

اگــــــه بـودی بــــاور مــن                 میــرســـید تــا آخــر شعر

اگــــه مونــده بودی بـا مـن                 میشدی  یه  مصرع  بکر

 

حســـرت فــاصـلــه هامون                  خـداحــــافـظــی نـــــــــداره

حســـرت رد شــدن از تــو                   دیـگـه فــایــده ای نــــــداره

 

بـی ستاره دل یه مرده ست                  نقطــه چیـن دیــگـه نـــداره

دفــــــتــر تـنـهـــــایـــی دل                  سطـر سطـرش یـه خیــالـه

 

 

 

شعر از:  احسان کرمی

 

 

 

                            تقدیم به یک عاشق ایرانی

 

نظرات ()

 

 

سراپا اگر زرد و پژمرده ایم

ولى دل به پائیز نسپرده ایم

چو گلدان خالى لب پنجره

پر از خاطرات ترک خورده ایم

اگر داغ دل بود، ما دیده ایم

اگر خون دل بود، ما خورده ایم

اگر دل دلیل است، آورده ایم

اگر داغ شرط است، ما برده ایم

اگر دشنه دشمنان، گردنیم

اگر خنجر دوستان، گرده ایم

گواهى بخواهید، اینک گواه

همین زخم هایى که نشمرده ایم!

دلى سر بلند و سرى سر به زیر

از این دست عمرى به سر برده ایم...

 

 

نظرات ()

 

 

بیـــا بـــاران
زمین جای قشنگیست
کوچه ها دلتنگ توهستن
غباری سیاه بر دل مردم نشسته
اینجا همه چشم انتظار بوسه ی خدایند
بیـــا بـــاران
پیاله های ما خالیست
اینجا تمام حس ها مرده اند
ببر با خود این غبار گناه را
بیـــا بـــاران
من از جنس زمینم
سیاهی روی من گواه نیست
سنگی دل های مان
از طوفان وسوسه هاست
بیـــا بـــاران
تنها هوس شیرین ما
بوی نم خاکست
بوی تازگی
بوی رحمت خدا
بیـــا بـــاران

 

نظرات ()

 

 

 

...

 

 

همه تصویر اون چشمات                 تویه خوابم چقدر زیباست

تویی مـینـــو یه این دنیـا                 تو مهتاب همه شبهام ...

 

اگه دستــــــــای تـو باشه                  کمی مرحـم واسـه دردام

میمـیرم تو شب چشمـات                  همین سهم من و شعــرام

 

ســـرا پـا بوی تــو داره                   تمـــــام خـونه ی روئیام

همــــه درها رو میـبندم                   نره عطرت از این دنیام

 

تمــــــــــام خاطرات تـو                  شــده دنیــای این شبهــام

نمی دونی چقدر زیباست                 تب عشـقـت توی دستــام

 

چقدر کوچیـکه این دنیـا                  که می خندی به این روئیا

عــجیبه درد آدمهــــــــا                 غـریبـه خـواب عشـق ما

 

 

تماشــا کن به احســاسم                   نـدارم از تـو زیبــــا تـر

چراغ و مـاه این خونـه                   تویی از روز روشن تـر

 

مــــثل هـرم نفـس پـاکی                  تو آغوشم که می خوابی

مــــثل گنجی توی دستـام                چقدر زیبـا ، چقدر نــابی

 

 

 

××××××××

 

 

 

شعـر از:  احســان کـرمی

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

 

 

تقدیم به روزهایی که گذشتن و هیچ کس غم اون روزها رو نفهمید

و امروز روز میلاد اون خاطره ست.

 

 

happy birthday

 

 

 

 

 

 

نظرات ()

 

 

 

 

هـــــــــلال ماه خوایبده                 تویه آغوش  تنهــــــــایی

تمــــنــــــــا داره دستاتو               واســـــه یه خواب رویایی

منو جـا کن تو آغوشت                 فقــــــط قد یه لالایــــــــی

شب یلداست همه عمرم                زمـانی که تو اینجـــــــایی

 

 

 

 

 

شعر: احسان کرمی

 

این شعر رو تقدیم کردم به دوست خوبم امین نیکو

 

 

 

نظرات ()

 

 

 ^{* جادوی عشق *}

          ^{برو ای عشق میازارم بیش}

         ^{از تو بیزارم و از کرده خویش}

         ^{من کجا این همه رسوایی ها}

          ^{دل دیوانه و شیدایی ها}

          ^{من کجا این همه اندوه کجا}

          ^{غم سنگین چنان کوه کجا}

          ^{من پرستوی بهاران بودم}

         ^{عالمی روح و دل و جان بودم}

          ^{تا تو ای عشق به دل جا کردی}

          ^{سینه را خانه غم ها کردی}

          ^{سوختی بال و پرو جانم را}

          ^{ارزوهای فراوانم را}

          ^{دل من خانه رسوایی نیست}

          ^{غم من نیز تماشایی نیست}

          ^{کودک مکتب تو جانم سوخت}

          ^{اتشی بود که ایمانم سوخت}

          ^{عشق من گرم دل و جانش کرد}

          ^{شعر من رخنه به ایمانش کرد}

          ^{چشمم اموخت به او مستی را}

          ^{پا نهادن به سر هستی را}

          ^{بافت با تار امیدم پودش}

          ^{برد از یادو نبودو بودش}

          ^{بوته خشک بیابانی بود}

          ^{غافل از عالم انسانی بود}

          ^{اشک شب گشتم و ابش دادم}

          ^{سنبلش کردم و تابش دادم}

          ^{انچه در جان دلم بود صفا}

          ^{ریختم در دل و جانش به وفا}

          ^{رشته مهر به پایش بستم}

          ^{تا بگیرد ز محبت دستم}

          ^{تا بتی ساختم از روی نیاز}

          ^{شد مرا مایه امید دراز}

          ^{رنگ اندوه به چشمانش بود}

          ^{در محبت گرواش جانش بود}

          ^{روز او بی رخ من روز نبود}

          ^{به شبش شمع شب افروز نبود}

          ^{قصه میگفت زبیماری دل}

          ^{ز غم هجرو گرفتاری دل}

          ^{زانکه شب تا به سحر بیداراست}

          ^{ز پریشانی دل بیمار است}

          ^{باورم شد که گرفتار دل است}

          ^{بس که میگفت که بیمار دل است}

          ^{عشق رویایی او خامم کرد}

          ^{شور دیوا نگی اش رامم کرد}

          ^{پای تا سر همه امید شدم}

          ^{شعله ور گشتم و خورشید شدم}

         ^{نرگس فتنه گرش دامم شد}

          ^{عشق او منبع الهامم شد}

          ^{پر از او بودم و جادو بودم}

          ^{یا نمی دانم خود او بودم}

          ^{نقش او بود همه اشعارم}

          ^{خنده هایم نگهم گفتارم}

          ^{خوب چون دید گرفتار دلم}

          ^{افتی شد پی ازار دلم !!!}

          ^{قصه عشق فراموشش شد}

          ^{کر زگفتار دلم گوشش شد}

          ^{عهدو پیمان همه از یاد ببرد}

          ^{دفتر عشق مرا باد ببرد}

          ^{رنگ اندوه زچشمانش رفت}

          ^{لطف و پاکی زدل و جانش رفت}

          ^{شد سراپا همه تزویر و ریا}

          ^{مرد در سینه او مهر و وفا}

          ^{دگر او مایه امیدم نیست}

          ^{ارزوی دل نومیدم نیست}

          ^{اه ای عشق زتو بیزارم}

          ^{تا ابد از غم دل بیمارم}

          ^{برو ای عشق میازارم بیش}

                          ^{از تو بیزارم و از کرده خویش}

                                                                 ^{از :  ( هما میرافشار )}

 

نظرات ()

 

 

وقتی بود نمی دیدم ، وقتی می خواند نمی شنیدم ... وقتی دیدم که نبود ... وقتی که شنیدم که نخواند ...!

چه غم انگیز است که وقتی چشمه ای سرد و زلال در برابرت می جوشد و می خواند و می نالد ، تشنه ی آتش باشی و نه آب و چشمه که خشکید چشمه که از آن آتش که تو تشنه ی آن بودی بخار شد و به هوا رفت و آتش کویر را تافت و در خود گداخت و از زمین آتش رویید و از آسمان آتش بارید ، تو تشنه آب گردی و نه تشنه ی آتش، و بعد عمری گداختن از غم نبودن کسی که تا بود از غم نبودن تو می گداخت!

چه بگویم ؟

"شو تا قیامت آید زاری کن " ! چه سود؟ دریا که رحم ندارد.

راستی او به من چه آموخت ؟ هیچ! او به من نیاموخت ، چه خود نمی دانست. من از او آموختم . چه گرانبهایند انسانهایی که بزرگواری ها و عظمت های دوست داشتنی و زیبایی های لطیف و قیمتی انسانی دارند و خود از آن آگاه نیستند. این این از آن مقوله "نفهمیدن" هایی است که به روح ارجمندی متعالی و عزیزی می بخشد

 

******

 

ای کاش تنها یکنفر هم در این دنیا مرا یاری کند

ای کاش می توانستم با کسی درد دل کنم

تا بگویم که

من دیگر خسته تر از آنم که زندگی کنم

تا بداند غم شبها یم را

تا بفهمد درد تن خسته و بیمارم را

قانون دنیا تنهایی من است

و تنهایی من قانون عشق است

و عشق ارمغان دلدادگیست

و ان سرنوشت سادگیست

 

******

 

نظرات ()

 

 

بشوی اوراق اگر همدرس مایی

که درس عشق در دفتر نباشد

*****

ولنتاین روز خلوص دوست داشتنهاست...

همه روزهای من ولنتاین است با تو.

happy valentine

 

نظرات ()

 

 

من شکستم، به روی خود نیاوردم

میدانستم آزارم می دهی پیش تو نیازردم

تو باور نکن اما من شکستم

حتی صدای پاره های قلبم را شنیدم

تو باور نکن

اما من آزردگی ام را پنهان می کنم

من از جانم گذشتم

چون تو مرگ را برایم آسان کردی

از تو هم می گذرم چون عشقم را فدای حرف دیگران کردی

اما تو پوچم مپندار

تنها تر که می شوم بیشتر عاشق می شوم

جانم را بگیر، فرصتی برای عاشق شدنم مگذار

من در خود شکستم

می دانستم به تو نمی رسم

تو زخمهایم را ندیدی

نمی دانی من چه می کشم

پنهانی از حرفهای تو سوختم

تو ندانستی این خاکستر خاموش یک روز آتشش سوزنده بود

تو ندانستی این فاخته رانده از آشیان

یک روز ترانه هایش را برای تو می سرود

یک روز با بالهای کوچک شکسته

تا آسمان تو پرواز کرد و بی تو برگشت

تو ندانستی چقدر غصه خورد از بی حاصلی، از عریانی دشت

تو ندانستی پایبند توام، به سادگی ام خندیدی

تو نخواستی خنده هایم را ببینی و بریدی

تو نشکسته بودی

گریه هایم را باور نکردی

تمام شهر از حال زار من خبر داشت

آنوقت تو از آزار من حذر نکردی

******************

happy valentine

*******************

ILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOU
ILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOU
ILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOU
ILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOU
ILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOU
ILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOU
ILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOU
ILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOU
ILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOU
ILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOU
ILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOU
ILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOU
ILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOU
ILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOU
ILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOU
ILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOU
ILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOU
ILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOU
ILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOU
ILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOU
ILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOU
ILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOU
ILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOU
ILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOU
ILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOU
ILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOU
ILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOU
ILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOU
ILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOU
ILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOU
ILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOU
ILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOU
ILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOUILOVEYOU

 

نظرات ()

 

 

وقتی تو نیستی.؛

نه هست های ما چون آن که بایدند

... نه بایدها

مثل همیشه آخر حرفم

و حرف آخرم را با بغز می خورم

عمریست لبخندهای لاغر خود را

در دل ذخیره می کنم

باشد برای روز مبادا...!

اما در صفحه های تقویم

روزی به نام روز مبادا نیست !

آن روز هر چه باشد

روزی شبیه دیروز

روزی شبیه فردا

روزی درست مثله همین روزهای ماست.

اما کسی چه می داند؟

شاید امروز نیز روز مباداست !...

وقتی تو نیستی نه هست های ما چون آن که بایدند نه بایدها

هر روز

بی تو

روز مباداست !.....

 

آیینه ها در چشم ما چه جاذبه ای دارند

آیینه هایی که دعوت دیدارند.

دیدارهای کوتاه...!

از پشت هفت دیوار؛

دیوارهای صاف ،

دیوارهای شیشه ای شفاف

دیوارهای تو ، دیوارهای من

دیوارهای فاصله بسیارند

آه ...،

دیوارهای تو همه آیینه اند

آیینه های من همه دیوارند. !

                          ********************************************

نگاهت رنگ نور میدهد تا کور سویی باشد بر این دل رمیده 

و آمدنت بوی باران می دهد تا بشوید از دلها هجران را

کلامت عطر یاس میدهد و می روید در هوای بودن هایمان.... 

                                                                                                    

                                                                                                  هنوز هستم....   احسان

 

نظرات ()

 

 

یکی را دوست می دارم ،

ولی افسوس،او هرگز نمی داند .

نگاهش می کنم شاید بخواند از نگاه من که

 او را دوست می دارم،

ولی افسوس،

او هرگز نگاهم را نمی خواند.

به برگ گل نوشتم من که

 او را دوست می دارم،

ولی افسوس،

او برگ گل را به زلف کودکی آویخت تا او را بخنداند.

به مهتاب گفتم ای مهتاب،

سر راهت به کوی او سلام من رسان و گو که

 او را دوست می دارم،

ولی افسوس،

یکی ابر سیه آمد ز ره روی ماه تابان را بپوشانید.

صبا را دیدم و گفتم صبا دستم به دامانت،

بگو از من به دلدارم که

او را دوست می دارم،

ولی افسوس،

ز ابر تیره برقی جست و قاصد را میان ره بسوزانید.

کنون وامانده از هر جا دگر با خود کنم نجوا،

یکی را دوست می دارم ،

ولی افسوس،

او هرگز نمی داند!!!

 

 و

مهربانی
مثل مهی در امتداد افق گم می شود
و من سرگردان با ساعت تنهایی خود
در حس دردناک خاک قدم می زنم
آیا
- اظطرابی گنگ است که پریشانی لحظه ها را دامن میزند ؟
در کشاله کوهها کشش اندوه ورم می کند
و غرایز زمین بوی خون را می جویند

در جوی خشک قرن ها !
و کبوتران با پرهای کبود به دنیا می آیند
آیا آنان کاروان هایی هستند که به نقطه های نا معلوم سفر می کنند ؟
آه
آه
از این ابرهای سیاه بی باران .

 

نظرات ()

 

 

به من گفتی که دل دریـا کن ای دوست

همه دریـــــا از آن مـــا کـن ای دوست

 

دلم  دریـــــــــــا شـد و دادم  بـه دستت

مکش دریا به خون پروا کن ای دوست

********************************

 

********************************

مگر چشم از زبان صادقانه تر سخن نمی گوید؟ مگر نه اشک،زیبا ترین شعر، و بی تاب ترین عشق، و گدازانترین ایمان، و داغ ترین اشتیاق، و تب دار ترین احساس و خالص ترین گفتن و لطیف ترین دوست داشتن است که همه در کوره داغ یک دل بهم آمیخته و ذوب شده اند و قطرهای گرم شده اند ، نامش اشک....؟

                        *********************************

                                                   من قامت بلند تو را در قصیده ای

                                                              « با نقش قلب سنگ تو ؛ تصویر میکنم »

                                    آبی ؛ خاکستری ؛ سیاه

در شبان غم تنهایی خویش

عابد چشم سخنگوی توام

من در این تاریکی

من در این تیره شب جان فرسا

زائر ظلمت گیسوی توام

گیسوان تو پریشان تر از اندیشه من

گیسوان تو شب بی پایان

جنگل عطر آلود

شکن گیسوی تو

موج دریای خیال

کاش با زورق اندیشه شبی

از شط گیسوی مواج تو، من

بوسه زن بر سر هر موج گذر می کردم

کاش بر این شط مواج سیاه ،

همه عمر سفر می کردم

 

من هنوز از عطر نفسهایه تو سر شار سرور،

گیسوان تو در اندیشه من ،

گرم رقصی موزون .

کاشکی پنجه من

در شب پر پیچ تو راهی می جست.

چشم من چشمه زاینده اشک،

گونه ام بستر رود.

کاشکی همچو حبابی بر آب ،

در نگاه تو تهی می شدم از بود و نبود.

شوق باز آمدن سوی تو ام هست ،

اما،

تلخی سرد کدورت در تو

پای پوینده راهم بسته

ابر خاکستری بی باران

راه بر مرغ نگاهم بسته

 

وای، باران،

باران،

شیشه پنجره را باران شست .

از دل من اما،

چه کسی نقش ترا خواهد شست.

آسمان سربی رنگ

من درون قفس سرد اطاقم دلتنگ

می پرد مرغ نگاهم تا دور

وای باران

باران

پر مرغان نگاهم را شست

خواب رویای فراموشی هاست

خواب را در یابیم

که در آن دولت خاموشی هاست

با تو در خواب مرا

لدت ناب هماغوشی هاست

من شکوفایی گل های امیدم را در رویاها می بینم،

و ندا یی که به من می گوید:

ّّْ« گر چه شب تاریک است

« دل قوی دار،

سحر نزدیک است.!

آسمان ها آبی

نفس صبح صداقت آبیست

دیده در آیینه صبح تو را می بیند.

از گریبان تو صبح صادق

می گشاید پر و بال

تو گل سرخ منی

تو گل یاسمنی

تو چنان شبنم پاک سحری ؟

نه!

از آن پاک تری .

تو بهاری؟

نه ! بهاران از توست

از تو می گیرد وام،

هر بهار این همه زیبایی را.

هوی باغ و بهارانم نیست

ای بهین باغ و بهارانم تو!

 

سبزی چشم تو دریای خیال

پلک بگشا که به چشمان تو دریابم باز،

مزرع سبز تمنایم را.

 

ای تو چشمانت سبز

در من این سبزی هذیان از توست.

سبزی چشم تو تخدیرم کرد .

حاصل مزرعه سوخته برگم از توست.

زندگی از تو و مرگم از توست .

سیل سیال نگاه سبزت،

همه بنیان وجودم را ویرانه کنان می کاود.

من به چشمان خیال انگیزت معتادم؛

و در این راه تباه ،

عاقبت هستی خود را دادم.

آه سر گشتگیم در پی آن گوهر مقصود چرا

در پی گمشده خود به کجا بشتابم؟

مرغ آبی اینجاست

در خود آن گمشده را در یابم

در سحرگاه سر از بالش خوابت بر دار!

کاروان های فر مانده خواب از چشمت بیرون کن!

باز کن پنجره را !

 

تو اگر باز کنی پنجره را ،

من نشان خواهم داد

به تو زیبایی را.

بگذر از زیور و آراستگی

من تو را با خود خواهم برد

که در آن شوکت پیراستگی چه صفایی دارد

آری از سادگیش،

چون تراویدن مهتاب به شب

مهر از آن میبارد.

 

باز کن پنجره را

من تو را خواهم برد

 

«گل قاصد آیا

« با تو این قصه خوش خواهد گفت؟!

چه شبی بود و چه فرخنده شبی

آن شب دور که چون خواب خوش از دیده پرید

کودک قلب من این قصه شاد ،

از لبان تو شنید:

« زندگی رویا نیست .

« زندگی زیباست.

« می توان بر درختی تهی از بار ، زدن پیوندی.

« می توان در دل این مزرعه خشک و تهی بذری ریخت.

« می توان ، از میان فاصله ها را بر داشت

« دل من با دل تو ،

« هر دو بیزار از این فاصله هاست.

 

قصه شیرینی ست.

کودک چشم من از قصه تو می خوابد.

 

قصه نغز تو از قصه تهی ست.

باز هم قصه بگو،

تا به آرامش دل ،

سر به دامان تو بگذارم و در خواب روم.

 

گل به گل سنگ به سنگ این دشت

یادگاران تواند

رفته ای اینک و هر سبزه و سنگ

در تمام در و دشت

سوکواران تواند

در دلم آرزویه آمدنت می میرد

رفته ای اینک ، اما آیا

باز بر می گردی ؟

چه تمنای محال ،

خنده ام می گیرد!

آرزو می کردم ،

دشت سر شار ز سر سبزی رویا ها را

من گمان می کردم

دوستی همچون سروی سر سبز ،

چار فصلش همه آراستگی ست.

من چه می دانستم،

هیبت باد زمستانی هست.

من چه می دانستم

سبز می پژمرد از بی آبی؛

سبز یخ می زند از سردی دی.

من چه می دانستم ،

دل هر کس دل نیست

قلب ها ،زآهن و سنگ

قلب ها ،بی خبر از عاطفه اند.

 

از دلم رست گیاهی سر سبز،

سر بر آورد،درختی شد،نیرو بگرفت.

برگ بر گردون سود.

این گیاه سر سبز .

این بر آورده درخت اندوه،

حاصل مهر تو بود

و چه رویاهایی !

که تبه گشت و گذشت.

و چه پیوند صمیمیت ها،

که به آسانی یک رشته گسست.

چه امیدی؛چه امید؟

چه نهالی که نشاندم من و بی بر گردید.

در میان من و تو فاصله هاست .

گاه می اندیشم ،

می توانی تو به لبخندی این فاصله را بر داری!

 

آه می بینم ، می بینم

تو به اندازه تنهایی من خوشبختی

من به اندازه زیبایی تو غمگینم

چه امید عبثی

من چه دارم که تو را درخور؟ هیچ.

من چه دارم که سزاوار تو؟ هیچ.

تو همه هستی من، هستی من

تو چه داری ؟ همه چیز.

تو چه کم داری؟ هیچ.

بی تو در میابم ،

چون چناران کهن

از درون تلخی واریزم را .

کاهش این جان من این شعر من است.

آرزو می کردم،

که تو خواننده شعرم باشی.

راستی شعر مرا می خوانی؟

نه، دریغا، هرگز،

باورم نیست که خواننده شعرم باشی.

کاشکی شهر مرا می خواندی!

بی تو من چیستم؟ ابر اندوه

بی تو سر گردان تر، از پژواکم، در کوه

گرد بادم در دشت،

برگ پاییزی ، در پنجه باد.

بی تو سر گردان تر،

از نسیم سحرم

از نسیم سحر سرگردان

بی سر و بی سامان

بی تو - اشکم، دردم، آهم.

آشیان برده ز یاد

مرغ درمانده به شب گمراهم.

بی تو خاکستر سردم، خاموش،

نتپد دیگر در سینه من ، با دل شوق،

نه مرا بر لب بانگ شادی ،نه خروش

بی تو دیو وحشت

هر زمان می دردم

بی تو احساس من از زندگی بی بنیاد،

و اندر این دوره بیداد گری ها هر دم

کاستن،کاهیدن،کاهش جانم، کم کم.

چه کسی خواهد دید

مردنم را بی تو ؟

بی تو مردم، مردم

 

من به خود می گویم:

«چه کسی باور کرد

«جنگل جان مرا

«آتش عشق تو خاکستر کرد؟

 

سبز برگان درختان همه دنیا را،

نشمردیم هنوز.

من صدا می زنم:

«آی !

« باز کن پنجره را ،باز آمده ام

« من پس از رفتن ها، رفتن ها؛

« با چه شور و شتاب ،

« در دلم شوق تو، اکنون به نیاز آمده ام

 

چه کسی می خواهد

من و تو ما نشویم

خانه اش ویران باد!

من اگر ما نشوم ، تنهایم

تو اگر ما نشوی ، خویشتنی.

دشتها نام تو را می گویند.

کوهها شعر مرا را می خوانند.

کوه باید شد و ماند،

رود باید شد و رفت،

دشت باید شد وخواند.

درمن این جلوه اندوه زچیست؟

در تو این قصه پرهیز - که چه؟

در من این شعله عصیان نیاز،

در تو دمسردی پاییز - که چه؟

 

حرف را باید زد!

درد را باید گفت!

سخن از مهر من و جور تو نیست.

آشنایی با شور ؟

و جدایی با درد؟

و نشستن در بهت فراموشی یا غرق غرور؟!

سینه ام آیینه ای ست،

با غباری از غم.

تو به لبخندی از آیینه بزدای غبار.

 

من چه می گویم ، آه

با تو اکنون چه فراموشی ها؛

با من اکنون چه نشستن ها،خاموشی هاست.

 

من مرغ آتشم؛

می سوزم از شراره این عشق سر کشم.

چون سوخت پیکرم،

چون شعله های سر کش جانم فرو نشست،

آنگاه باز از دل خاکستر،

بار دگر تولد من،

آغاز می شود.

و من دوباره زندگیم را،

آغاز می کنم.

پر باز میکنم،

پرواز می کنم.

                                 اثری از دکتر حمید مصدق

                             ****************************************************

        

                           *****************************************************

گوش کن تا نام شش زوج دلدادگان دور کهن را در یاد خویش بسپاری: نام زال و رودابه را که با کشش عشق روی بهمآوردند. نام یوسف و زلیخا را که ناشناسانه از دو دیار دور دست بهم پیوستند نام فرهاد و شیرین را که یکی در آتش دیگری میسوخت و دیگری سر بیوفایی داشت نام مجنون و لیلی را که جز بخاطر هم نزیستند و چیزی بجز یکدیگر از جهان ندیدند نام جمیل و بثینه را که یکی پیرانه سر در پای جانان نهاد نام سلیمان و بلقیس را که هر دو دلی آکنده از هوس داشتند و هر دم چشمان ملکه صبا بر این آتش هوس دامن میزد. نام این دلدادگان را بخاطر بسپار تا در مکتب عشق درسی نکو آموخته باشی.

                         موفق وشاد باشید

 

نظرات ()

 

 

 

 

من از نهایت شب حرف می زنم

من از نهایت تاریکی!

و از نهایت شب حرف می زنم....

اگر به خانه من آمدی ای مهربان چراغ بیار

و یک دریچه که از آن !

به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم.

 

                           **********************************

                         

                           **********************************

 

راهیست راه عشق که هیچش کناره نیست

آنجـــــا جز آنکه جان بسپارند چاره نیست

هر گاه که دل به عشق دهی خوش دمی بود

 در کــــار خیر حاجت هیچ استخاره نیست

مــا را ز منع عقل مترســـان و مـی بیــــار

کـــــان شحنه در ولایت ما هیچ کاره نیست

از چشم خود بپرس که ما را که می کشد

جــــــانا گنــــاه طالع و جرم ستاره نیست

او را به چشم پاک توان دید چون هلال

هر دیده جـــای جلوه آن ماه پاره نیست

فرصت شمر طریقه رندی که این نشــان

چون راه گنج بر همه کس آشکاره نیست

نگرفت در تو گریــــــه حافظ به هیچ روی

 حیران آن دلم که کم از سنگ خاره نیست

                                                                  حافظ

                        **********************************

                          مراحل خود باوری و اعتماد به نفس

1- هرگز منتظر نشو تا کارهای خاص و مشخص را به انجام برسانی تا بعد از آن احساس خود باوری کنی.

2- هرگز کاری را که مایلید انجام دهید به تعویق نیندازید تا نخست احساس بهتری نسبت به خوتان داشته باشید.

3- هرگز فکر نکنید با اینکه در زندگی به سطح قابل قبولی از موفقیت دست نیافته اید همچنان باید احساس اقتدار شخصی نکنید.

4- همیشه معنا و مفهوم صحیح اعتماد به نفس و خود باوری را درک کن.

5- همیشه به آموختن راهکارهای خلق خود باوری در زندگی خود، اقدام کن.

6- همیشه سعی کن با آنکه به موفقیت فوق العاده ای نرسیده ای ، نسبت به خودت احساس خوبی داشته باشی.

7- از درون خود را مستحق موفقیت بدان.

8- هرگز این فکر را به ذهن خود راه ندهید که شخصی بی ثبات ، متغیر و دمدمی مزاج هستید.

9- نسبت به خود و اطرافیانت متعهد و پای بند باش.

10- هر چه که در توان دارید انجام دهید و تا انجام درست کارها از پا ننشینید.

11- هرگز اعتماد به نفس داشتن را به موفقیت ها و شکستهایتان نسبت ندهید.

12- چنانچه تصمیم گرفتی کاری را انجام دهی ، حتما آنرا انجام بده.

13- به خودت اعتماد داشته باش که هر چه که لازم باشد یاد بگیری تا بتوانی کارهای جدیدی را به پایان برسانی.

14- اگر در حال حاضر رویائی دارید که برایتان بسیار مهم باشد اما چون به خودتان اعتماد ندارید که رویایتان را تا پایان تعقیب کنید، آنرا به دست فراموشی مسپار...!

15- کارهای نا تمام زندگیت را رها نکن!

16- هرگز از اینکه شکست بخورید یا تحقیر شوید نترسید.

17- هیچگاه منتظر نشو تا در زمینه ای خاص تخصص کافی بدست آوری و سپس احساس اعتماد به نفس کنی و در نهایت دست به عمل بزنی .

18- هیچکس با منتظر ماندن فرصتهای خود را از دست نمی دهد.

19-

هرگز به خودت نگو:« نمی دانم چطور باید شروع کنم ! » زیرا اولین شکست شروع توست.

20- همیشه و در همه حال بهترین زمان برای دست به عمل زدن است!....

21- احساس خوب داشتن را به زمانی موکول نکنید که به هدفهای مشخص و خاصی رسیده باشید.

22- بدون قید و شرط خودت را دوست بدار... و همیشه نسبت به خود و هدفت احساس خوبی داشته باش.

 

                         *************************************

 

                                    بی کسی و تنهایی

 

تنها: دستتو به من بده

بی کس: نمی تونم

تنها: خودتو به من برسون

بی کس: نمی رسم

تنها: بشکن

بی کس: میمیرم

تنها: می شکنم

بی کس:میمیری

تنها: هر دو میشکنیم تا ....

      

              سالها گذشت و هیچ کس نفهمید....

              دو خط موازی چطور به هم رسیدند!

 

 

نظرات ()

 

 

                                                        عاشقانه...

 

ای شب از رویای تو رنگین شده

سینه از عطر توام سنگین شده

ای به روی چشم من گسترده خویش

شادیم بخشیده از اندوه بیش

همچو بارانی که شوید جسم خاک

هستیم زآلودگی ها کرده پاک

ای تپش های تن سوزان من

آتشی در سایه ی مژگان من

ای ز گندم زار ها سرشارتر

ای ز زرین شاخه ها پر بارتر

ای در بگشوده بر خورشید ها

در هجوم ظلمت تردیدها

با توام دیگر ز دردی بیم نیست

هست اگر جز درد خوشبختیم نیست

 

 

این دل تنگ من و این بار نور؟

های و هویه زندگی در قعر گور؟

ای دو چشمانت چمن زاران من

داغ چشمت خورده بر چشمان من

پیش از اینت گر که در خود داشتم

هر کسی را تو نمی انگاشتم

 

 

درد تاریکیست درد خواستن

رفتن و بیهوده خود را کاستن

سر نهادن بر سیه دل سینه ها

سینه آلودن به چرک کینه ها

در نوازش، نیش ماران یافتن

زهر در لبخند یاران یافتن

زر نهادن در کف طرارها

گمشدن در پهنه ی بازارها

 

 

آه ای با جان من آمیخته

ای مرا از گور من انگیخته

چون ستاره،با دو بال زر نشان

آمده از دور دست آسمان

از تو تنهاییم خاموشی گرفت

پیکرم بوی هم آغوشی گرفت

جوی خشک سینه ام را آب تو

بستر رگهام را سیلاب تو

در جهانی این چنین سرد و سیاه

با قدم هایت قدم هایم به راه...

 

 

ای به زیر پوستم پنهان شده

همچو خون در پوستم جوشان شده

گیسویم را از نوازش سوخته

گونه هام از هرم خواهش سوخته

آه،ای بیگانه با پیراهنم

آشنای سبز زاران تنم

آه ای روشن طلوع بی غروب

آفتاب سرزمین های جنوب

آه ، آه ای از سحر شاداب تر

از بهاران تازه تر سیراب تر

عشق دیگر نیست این،این خیرگیست

چلچراغی در سکوت و تیرگیست

عشق چون در سینه ام بیدار شد

از طلب پا تا سرم ایثار شد

 

 

این دگر من نیستم ، من نیستم

حیف از آن عمری که با من زیستم

ای لبانم بوسه گاه بوسه ات

خیره چشمانم به راه بوسه ات

ای تشنج های لذت در تنم

ای خطوط پیکرت پیراهنم

آه می خواهم که بشکافم ز هم

شادیم یک دم بیالاید به غم

آه می خواهم که بر خیزم ز جای

همچو ابری اشک ریزم های های

 

 

این دل تنگ منو این دود عود؟

در شبستان ، زخمه های چنگ و رود؟

این فضای خالی پروازها؟

این شب خاموش و این آوازها؟

 

 

ای نگاهت لای لایی سحر بار

گاهوار کودکان بی قرار

ای نفس هایت نسیم نیمه خواب

شسته از من لرزه های اضطراب

خفته در لبخند فرداهای من

رفته تا اعماق دنیا های من

 

 

ای مرا با شور شعر آمیخته

اینهمه آتش به شعرم ریخته

چون تب عشقم چنین افروختی

لاجرم شعرم به آتش سوختی ...

 

                                                   فروغ فرخزاد

 

                ************************************

گنجشـک و غم شـکشـته بالـی در بر

ته مـانده کاســه ای سـفالی در برف

این دخـتر بی پـناه تـنها چـه کنــد

با حسـرت کفشـهای خـالی در برف

 

               *************************************

 

          نـانوایی ها هم این روزهـا جـوش شیرین میـزنند...!

                      بیچاره فرهاد...

 

                        ********************

ما چــــون زدری پا کشیــــدیم کشیــــدیم                 امید ز هــر کس که بریدیم بریدیم

دل نیست کبوتر که چـــو برخاست نشیند                از گوشــه ی هـر بام پریدیم پریدیم

رم دادن صیــد خــود از آغـــاز غلط بود                حالا که رهانــدی ، رمیدیم رمیدیم

کوی تو که باغ ارم روضـه ی خلد است                انـگار که دیــدیم و ندیدیـم ، ندیدیـم

صــد باغ بهـار است وصلای گــل گلشن                گر میـوه ی ‌یک باغ نچیدیم نچیدیم

سر تا بقــــدم تیر دعاییــــم و تو غافــــل               هـان ‌واقف ‌دم باش ‌رسیدیم، رسیدیم

                                            

                                                 وحشی بافقی

 

                                     **************************************

          

 

نظرات ()

 

 

 

        

 

 

                    **************************************

 

 

 

                           به خاطر بسپارید

 

 

1- انسانهای عادی فقط به آسایش خود فکر می کنند ، در حالی که انسانهای متعالی به آسایش دیگران می اندیشند

2- شاید نتوان دیگران را مجبور ساخت که باب میل ما رفتار کنند ، اما با سخن گفتن نیکو می توان آنها را بر سر لطف آورد .

3- در دنیا آدم خوب و بد وجود ندارد، ما هستیم که می توانیم دیگران را خوب یا بد ببینیم.

4- بهترین افراد کسانی اند که همیشه برای دیگران خوب می خواهند و هرگز اندیشه آزار کسی را در سر ندارند.

5- هدف زندگی نباید پیشی گرفتن از دیگران باشد اما باید مراقب بود از دیگران عقب نمانیم.

6- هر آدمی ممکن است شکست بخورد اما برخوردش با شکست نشان می دهد که چه وقت به پیروزی می رسد .

7- هر که عاقل باشد زندگیش خوب می گذرد و هر که زندگیش را خوب بگذراند خوشبخت است.

8- انسان تا سختی و بدبختی را تحمل نکند متوجه ارزش آسایش و خوشبختی نمی شود همانگونه که اگر زمستانی نبود بهار جلوه و جلالی نداشت.

9- آدمهایی ادعا دارند زیاد کار می کنند که کار یک ساعته را در طول یک روز انجام می دهند.

10- هرگز سعی نکنید مخالفان خود را از سر راه بر دارید، چون گاهی باد مخالف کشتی های اسیر طوفان را به سوی ساحل بر می گرداند و مانع غرق شدن آنها می شود.

11- حسود در ظاهر به طرف دیگران تیر می اندازد اما در باطن به خودش زخم می زند.

12- حرفی که از دهان بیرون آمد مثل نهالی است که رشد می کند و نمی توان جلوی رشد آنرا گرفت.

13- زبان نرم و سخن ملایم هر قفلی را باز می کند.

14- حسادت اولین درس شیطان به انسان است.

15- خود داری کردن از نیکوکاری ، بهتر از کار نیکی است که به امید پاداش انجام شود.

16- آدم عاقل برای یک لحظه خوش گذرانی دست به کاری نمی زند که حاصلش یک عمر پشیمانی باشد.

17- آدم خوشخو، خویش بیگانگان است و انسان بدخو، بیگانه در نزد خویشان.

18- خوردن از بهر زیستن است، نه زیستن برای خوردن.

19- آدمیزاد کار می کند تا با در آمدش زندگی کند، زندگی نمی کند تا فقط کار کند.

20- خردمند از نادانی خود با خبر است در حالی که نادان فکر می کند از همه چیز اطلاع دارد.

21- باید خوب بود ، خوب جلوه کردن در نزد دیگران فایده ای ندارد.

 

 

نظرات ()

 

 

 

      happy valentin

 

             

 

    عجب فرخنده روزيست ... روز عشاق

               پس مباركت باد اين سبز تحفه

                           

 

نظرات ()

 

 

                                        رازهایی برای زنان

         با خودت صادق باش و نگران آنچه دیگران درباره ات فکر می کنند نباش

              تعریفی را که آن ها از تو دارند نپذیر. خود خودت را تعریف کن

                                                ***

                 از قدرت خودت مایه بگذار و بر قدرت دیگران تکیه نکن

            استعدادهای خودت را پرورش بده و به استعدادهای مردم غبطه نخور

                                                ***

                             حتی گردابی از افکار ناراحت کننده

                 با شوخ طبعی و خنده ای از ته دل، از بین خواهد رفت

                                                ***

                          اگر می خواهی مشکلات خودت حل شوند

                        به دل های دردمند دیگران تسلی و آرامش بده

                                                ***

                                بزرگ ترین شفابخش، عشق است

                                                ***

      قدرت درک یافته هایی را که از تجربیات مختلف به دست می آوری افزایش بده

        آن را در سکوت بارور کن و به صورت خرد در اختیار دیگران قرار بده

                                                ***     

          بگذار که لبخند در قلبت بارور شود و از دریچه چشم هایت به دنیا بتابد

                   مانند لبخند های دوستانه، شفابخش و سپاسگذار باش

                                                ***

                   نخواه که دیگران را با زیبایی و جذابیت زنانه جذب کنی

                   زیرا هر چند داشتن اقتدار بر دیگران ارضا کننده است

                       اما به تدریج وجودت ناقص و ضعیف خواهد شد

                             سعی کن با الهام بخشیدن به دیگران

                       و تحسین اهداف عالی آنها، خود را قوی کنی

                                              ***

     هنگامی که وسوسه می شوی تا حرف های کنایه آمیز و نیشدار به دیگران بزنی

                       یادت باشد که فلفل زیادی طعم غذا را خراب می کند

                    کلمات نسنجیده، دوستی های با ارزشی را تباه کرده اند

                           اما مهربانی هیچ چیز را خراب نمی کند

                        اجازه بده دیگران هر طور مایلند، پیش بروند

                                             ***

                        ظرفیت عشق وجودت را با دوست داشتن

                        همه انسان ها و تمامی زندگی افزایش بده

 

نظرات ()

 

 

حرفهایی هست برای گفتن که اگر گوشی نبود نمی گفتم . و حرفهایی هست برای نگفتن و حرفهایی که هرگز سر به انتظار گفتن فرو نمی ماند . حرفهایی شگفت ، زیبا و اهورایی ، و سرمایه ماورایی هر کسی به اندازه حرفهایی است که برای نگفتن دارد . حرفهایی بی تاب و طاقت فرسا که همچون زبانه های بی قرار آتش است . و کلماتش هر یک انفجاری را به بند می کشد . کلماتی که پاره های بودن آدمی است . اینان همواره در جستجوی مخاطب خویشند . اگر یافتند یافته می شوند و در صمیم وجدان خویش آرام می گیرند و اگر مخاطب خویش را نیافتند نیستند. و اگر او را گم کردند روح را از درون به آتش می کشند و دمادم حریقهای دهشتناک عذاب را بر می افروزند.

                                                                           دکتر علی شریعتی

 

*****************************************************************

آری ، اینان حرفهای است که از معلم دین و ادب آموختم ... و دست تقدیر به اثبات تمامی آنان رو نهاد و پس از آن تحولی شگرف...

تحولی که آرامش روح را با وجود اینان به من ارزانی داشت.

****************************************************************

(( ! love is afraid of losing you  ))

عشق یعنی ترس از دست دادن تو ....

 

***************************************************************

 

بگذار که برشاخه این صبح دلاویز

بنشینم و از عشق سرودی بسرایم

 

آنگاه به صد شوق چو مرغان سبک بال

پر گیرم از این بام و به سوی تو بیایم

 

**************************************************************

                                                                                قصر نور

 

ما یکدیگر را با نفسهایمان آلوده می سازیم

آلوده تقوای خوشبختی

ما از صدای باد می ترسیم

ما از نفوذ سایه های شک در باغهای بوسه هامان رنگ می بازیم

ما در تمام میهمانی های قصر نور

از وحشت آوار میلرزیم.

 

**************************************************************

 

هرگز حدیث آن حاضر غایب شنیده ای

 

من در میان جمع و دلـــــم جـــای دگـــر ....

 

***********************************************

(( love is flower that is made to bloom by two gardeners ))

عشق گلی است که دو باغبان آن را می پرورانند.

*************************************************************

 

بهترین زمان زندگی انسان زمانی است که آرزوی زود گذشتنش را می کند .

 

                                                                                         دکتر علی شریعتی

 

***********************************************************

 

هفت شهر عشق

 

شهر اول : نگاه و دلربایی

شهر دوم : دیدار و آشنایی

شهر سوم : روز های شیرین و طلایی

شهر چهارم : بهانه فکر جدایی

شهر پنجم : بی وفایی

شهر ششم : دوری و بی اعطنایی

شهر هفتم : اشک ، آه ، تنهایی

 

*************************************************************

((love is something silent . but it can be louder than anything when it talks))

عشق ساکت است ، اما اگر حرف بزند ، از هر صدایی بلند تر خواهد بود...

 

***********************************************************

 

در آن نفس که در آرزوی تو باشم

 

بدین امید دهم جان که خاک کوی تو باشم.

 

**********************************************

 

تا تو نگاه می کنی کار من آه کردن است

 

ای به فدای چشم تو ، این چه نگاه کردن است....

 

                                                                        بازم میگم : ۲ تا ..... 

 

نظرات ()

 

 

 درباره : سلام . خوش اومدید به وبلاگ من. متولد 7/4/1361 کرمانشاه ام و فارغ التحصیل رشته عمران از دانشکده فنی مهندسی شهید یزدان پناه سنندج. احساسی. مقید به آداب دوست دار شعر و ادبیات پارسی و عاشق موسیقی. عاشق خانواده(پدر و مادر و برادرم) و عاشق ایران. امید وارم وبلاگم درخور سلیقیه ی زیباتون باشه. ممنونم که اومدید.

پروفایل مدیر : ehsan karami ایمیل مدیر وبلاگ

 

 

تماس با ما

 

به یاد عزیز از دست رفته ام... اشک... حادثه.... باز پاییز... باران آخرین تولد اولین عشق... مینو: شب یلدا... سه‌شنبه ٢٧ بهمن ،۱۳۸۸ دوشنبه ٢٦ بهمن ،۱۳۸۸ یکشنبه ٢٥ بهمن ،۱۳۸۸

 

 

 

همه جوره اخبار فناوری اطلاعات شبکه اجتماعی بهشت من لیست وبلاگ های تخصصی کلوب مدیران و متخصصان

 

ehsan karami

 

 

با قدرت پرشین بلاگ