گله یار دل آزار

ای گل تازه که بویی ز وفا نیست تورا                  خبر از سرزنش خار جفا نیست  تو را

رحم بربلبل بی برگ و نوا نیست تورا                 التــفا تئ به اسـیران بــــلا نیست  تو را

ما اسیر غم و اصلا غم ما نیست تو را                 با اسیر غم خود رحم چرا نیست تو را

                                 فارغ از عاشـق غمـناک نمی باید بود

                                جان من این همه بی باک نمی باید بود

همچو گل چند به روی همه خندان باشی                    همــره غـیر به گلگشت گلستـان باشی

هر زمان با دگری دست و گریبان  باشی                   زان بیندیش که از کـرده پشـیمان باشی

جمع  با جمع   نباشند  وپریشان    باشی                   یاد حــیرانی مــا آری  و حیـــران باشی

                               ما نباشیم   که با شد که جفـــــای تو کشد

                               به جفا سازد و صد  جور برای  تو کشـــد

شب به کاشــــــانه اغیـــار  نمـی باید بود                    غیــر را شمع شب تــــار نمی باید  بود

همه جــــــا با همه کس یار نمی بایـد بود                    یــــار اغیــار دل آزار  نمی بایـــــد  بود

تشـــنه خــــــون مـن زار نمی بایـــد  بود                    تــا به این مرتبه خونخوار نمی باید بود

                                من اگـر کشــته شوم باعث بـد نامی تســت

                                 موجب شهرت بی باکی و خود کامی تست

دیـــگری  جز تو مرا اینهمه آزار نکرد                     جز تو کس  در نظر خلق مرا خوار نکرد

آنچه کردی توبه من هیچ ستمکار نکرد                    هیچ ســـنگین دل بـیـداد گر اینـــکار نـکرد

این ستمهـــا دگری  با من بیمـــار نکرد                    هیــــچ کس اینهمه آزار من زار نــــــکرد

                                    گر ز آزردن من هست غرض مردن من

                                   مــــردم ، آزار مـکش از پــی  آزردن من

جان من سنگدلی دل به تو دادن غلط است           بر سر راه تو چون چون خاک فتادن غلـط است

چشم امــــید به روی تو گشادن غلط  است           روی پـر گرد  به راه تـو نـــهادن غـلـــــط است

رفتن اولاست ز کوی تو ستادن غلط است           جـان شـیرین  به  تمنــــای تـــو دادن غلط است

                                   تو نه آنی که غم عاشــــــق زارت باشم

                                  چون  شود  خاک بر آن خاک گذارت باشم

مدتی هسـت که حــــیرانم و تدبیری نیست              عاشق بی ســر و ســــامانم و تدبیری نیست

از غمت  سر به گریبانم  و تدبیری  نیست              خون  دل رفتــه به دامـانم و تدبیـری  نیست

از جفــای  تـو بدیـنسانم  و تدبیری  نیست               چه  توان  کرد  پشــیـمانم  و تدبیری  نیست

                                 شرح  درماندگی  خود  به که تقریر کنم

                                عاجــزم چاره  من  چیست چه تدبیر کنم

نخل  نو خیز گلستــــان  جهان  بسیار است            گل این  باغ بسی ،  سـرو روان بسیار است

جان من همچو توغارتگر جان بسیار است            ترک  زرین  کمـر موی  میــــان  بسیار است

با لب همچو شــکر تنگ  دهان  بسیار است          نه  که غیراز تو جوانیست ، جوان بسیاراست

                                      دیگری اینهمه بیـــداد به عاشق نکند

                                      قصد  آزردن   یاران  مــــوافق  نکند

مدتی شد که در آزارم و مــی دانی  تو                      به کمنــــــد  تو  گرفتارم  و می دانی  تو 

از غم عشق  تو بیمـارم  و میدانی  تو                     داغ عشق تو به جان دارم و می دانی تو

خون دل از مژه می بارم و می دانی تو                   از برای  تو چـــــنین زارم و می دانی  تو

                                     از  زبان  تو  حدیثی  نشنودم هرگز

                                     از تو شرمنده یک حرف نبودم هرگز

مکن آن نوع که آزرده شوم از خویت                       دست بر دل نهم و پاد بکشم از کویت

گوشه ای  گیرم و منبعد  نیایم  سویت                      نکنم بار دگر یـــــاد قــــد   دل   جویت

دیده  پوشم  ز  تمـاشای  رخ   نیکویت                     سخنی  گویم و شرمنده شوم از رویت

                                  بشنو پند  و مکــــن  قصد دل آزرده خویش

                                 ور نه بسیار پشیمان شوی از کرده خویش

چند صبح آیم و از خاک درت شام روم                      از سر کوی تو خود کام به  نا کام روم

صد دعا گویم و آزرده به دشنـــام روم                      از  پیت آیــم و با من نشوی  رام  روم

دور دور از تو من تیره سر انجام روم                      نبود زهره که همراه  تو یک  گام  روم

                                کس چرا این همه سنگین دل و بد خو باشد

                                جـان من این روشی  نیست  که  نیکو باشد

از چه با  من  نشوی  یار چه می پرهیزیی                      یار شو با من بیمار چه می پرهیزی

چیست مـــــانع  ز من  زار  چه میپر هیزی                     بگشا لعل شکر بار چه می پر هیزی

حرف زن ای بت خونخوار چه می پر هیزی                    نه حدیثی  کنی اظهار چه میپر هیزی

                                       که تو را گفت به اراب  وفــــا حرف مزن

                                      چین برابر وزن و یک بار به ما حرف مزن

درد من کشــته شمشیر بــــلا میداند                             سوز  من  سوخته داغ جفـــا می داند

مسکنم ساکن صحرای  فنا  می داند                            همه کس حال من بی سر و پا می داند

پاک بازم همه کس طور مرا می داند                           عاشقی  همچو منت نیست خدا می داند

                                   چاره من  کن و مگذار که بیچاره شوم

                                   سر خود گیرم و از کوی تو آواره شوم

از ســر کوی  تو با دیده تر خواهم  رفت                    چهره آلوده به خوناب جـــگر خواهم رفت

تا نظر می کنی از پیش نظر خواهم رفت                    گر نرفتم  ز درت شام ، سحر خواهم رفت

نه که اینبار چو هر بار دگر خواهم رفت                    نیست  بـــــــاز آمدنم  باز اگر خواهم رفت

                                    از جفـــــای  تو من زار چو رفتم ، رفتم

                                    لطف کن لطف که این بار چو رفتم رفتم

چند در کوی  تو با خـــــــاک  برابر باشم                      چنــــد  پا  مال جفای  تو ستمگر  باشم

چند پیش تو ، به قدر از همه کمتر باشم                     از تو چند ای  بت  بد کیش مـــکدر باشم

می روم  تا به سجود بت  دیـــــگر باشم                      باز اگر سجده کنم پیش  تو کـــافر باشم

                                     خود بگو کز تو کشم ناز و تغافل تا کی

                                     طاقتم نیست از این  بیش تحمـــل تا کی

سبزه  دامـن  نسرین  ترا  بنده  شوم                            ابتدای  خط  مشکین تـــــرا بنده شوم

چین برابرو زدن و کین ترا بنده شوم                            گره ابروی  پر چین  تـرا  بنده  شوم

حرف نا گفتن و تکمین ترا بنــده شوم                            طـــرز محبوبی  و آیین ترا بنده شوم

                                   الله ، الله ، ز که این قاعده اندوخته ای

                                   کیست اسـتاد تو اینها ز که آموخته ای

اینهمه جـــــور که من از پی هم می بینم                    زود خود را به سر کوی عـــدم می بینم

دیگران راحت و من اینهمه غم می بینم                    همه کس خــرم و من درد و الم می بینم

لطف بسیـــــــار طمع دارم و کم می بینم                    هستم آزرده  و بسیــــار  ستم   می بینم

                                 خرده بر حرف درشت من آزرده مگیر

                                 حرف آزرده درشتانه بود . خرده مگیر

آنچنان باش  که من از تو شکایت نکنم                        از تــو قـطع طمع و لطف و عنایت نکنم

پیش مردم  ز جفـــای تو حکایت  نکنم                          همــــه جــا  قـصه  درد  تو روایت نکنم

دیگر این قصه بی  حد و نهایت  نکنم                          خویش را شهره هر شهر و ولایت نکنم

                              خوش کنی خاطر وحشی به نگاهی سهل است

                              سوی  تو گوشه چشمی ز تو گاهی سهل است

 

                                                                                 (  وحشی بافقی  )

/ 2 نظر / 82 بازدید
امین توکل

شعر خیلی خیلی زیبایی بود ... دستت درد نکنه ... موفق باشی .

ص.رضایی

درود بر روحیه حساس و ادبی شما. پیروز و سربلند باشی